De Rietveld is dan weliswaar gesitueerd in het hartje van het kunstcentrum van Nederland, maar kwalitatief was de academie een schimmige achterbuurt de afgelopen jaren . Ondanks de enorme (inter)nationale aantrekkingskracht is talent er verhoudingsgewijs een tegenvaller. Er zijn altijd wel een paar kunstenaars die indruk weten te maken, maar vaak is het op de Rietveld vooral wat er nu hip is. Dat kan, maar levert vaak niet de meest interessante eindexamenpresentaties op. Het is eerder een echokamer van de hedendaagse kunst. Wie kijkt bij andere academies ziet dan minder studenten, maar even zo goed een kleine greep van sterke presentaties. Dat is dit jaar bij de Rietveld anders, er zijn verhoudingsgewijs meer interessante presentaties dan andere jaren.
Het is geen dag en nacht verschil, maar dit jaar is het een bovengemiddeld interessante lichting. Er is meer diversiteit qua beeldtaal en dat maakt toch dat je met enige regelmaat verrast wordt. Ook wordt er uitgepakt met veel totaalinstallaties en die maken eveneens sneller indruk dan de symbolische spijker aan de muur. Daar waar voorgaande jaren het vaak de Dogtime afdeling was die wist te verbazen is het nu meer verspreid. Op vrijwel iedere afdeling zijn wel een aantal opvallende presentaties te zien.
Zoals het totaal installaties betaamd zijn ze lastig fotografisch vast te leggen, dus een bezoek aan de Rietveld beveel ik aan. Dat laatste zou ik eerdere jaren minder hard op durven zeggen.
Klik op de foto’s voor grotere afbeeldingen.
Rietveld had vandaag de laatste dag, dus gemist is gemist, volgend jaar weer een kans.